Την προηγούμενη Δευτέρα, ο Γιώργος με την Άννα είχαν πάει να επισκεφτούν τη γιαγιά, τον παπου και τα ξαδερφάκια στη Λαμία. Οπως κάθε φορά, η στιγμή του αποχωρισμού ήταν δραματική. Η Άννα κατσουφιάζει και μελαγχολεί. Στη θέα αυτή, ο θείος της (αδερφός του άντρα μου) της υποσχέθηκε ότι αν δεν έχουν κλείσει το δρόμο οι αγροτες, θα προσπαθήσουν να έρθουν σπίτι μας την Κυριακή!!
Η Αννα από τότε ρώταγε συνεχώς αν οι αγρότες είναι ακόμα στα τ
λακτέ
λ και γιατί κλείνουν τους δρόμους (τί να απαντήσεις σε ένα 3 χρονο;; ότι είναι αγράμματοι άνθρωποι που χειραγωγούνται από τους εγατοπατέρες;; ότι είναι κάτι που γίνεται κάθε χρόνο κατ' έθιμο;; ότι ο δείκτης τιμών των αγροτικών προϊόντων όλο και πέφτει στο χρηματιστήριο;; ότι δεν υπάρχει αγροτική πολιτική;; )
Η Κυριακή ήρθε και παρόλο που οι αγ
λότες παρέμειναν ανυποχώρητοι, ο θείος αψήφισε την ταλαιπωρία, φόρτωσε την 7μελή οικογένειά του, γλυκά και δώρα στο αυτοκίνητο και πρωί-πρωί κατεύθασαν!! Εννοείται ότι τους περιμέναμε από την προηγούμενη! η Άννα ρώταγε πότε θα ξημερώσει, πότε είναι το αυριο, γιαί κάθε μέρα λέμε σήμερα κτλ...
Περάσαμε πολύ ωραία, παίξαμε (μικροι- μεγάλοι), τα είπαμε, φάγαμε, και όταν ήρθε η ώρα να φύγουνε, μελαγχολήσαμε ξανά! ανανεώσαμε το ραντεβού και όλα μια χαρά!!
Να και μερικές φωτογραίφες από αυτή τη μέρα