Mentalist

Είναι μάγος!!

Αρρωστούλα

Το βράδυ που πέρασε δεν κοιμηθήκαμε καθόλου...
Ημέρα 1η
Η Αννα μου σήκωσε πυρετό, λίγο μεν, 38, κατά τις 21.00 το βράδυ. Της έδωσα λίγο Gantil και μέχρι που κοιμηθήκαμε δεν έκανε άλλο πυρετό.
Το βράδυ όμως στις 2.30 έκανε 38.9 και της έδωσα ponstan. Μέσα σε μισή ώρα της είχε πέσει στο 38.4 και μετά ίδρωνε και την άλλαξα 2 φορές, σημάδι ότι ο πυρετός πέφτει. Στις 5.00 ήταν απύρετη και από τότε μένει κάτω από 37

Ημέρα 2η.
Πυρετό πρίν το μεσημεριανό ύπνο, και το βράδυ.
Στις 18.45 ένανε 38.5 Εδωσα Gantil 8,5ml . η διάθεση υποτονική
Στις 19.15 έκανε 39.1 δεν έδωσα τίποτα μήπως δεν είχε δράσει ακόμα το Gantil
Στις 20.30 άρχισε να πέφτει στο 38 και η διάθεσή της ανεβαίνει
Στια 01.30 πάνω 38.3 Depon 8,5ml

Ημέρα 3η
Απύρετη όλη τμέρα αλλά στης 19.05 έκανε 38,8. και της εδωσα Depon 8.5 ml
To βράδυ πήγαμε στον παιδίατρο, που ας είναι καλά που μας δέχτηκε :)
Ειπε ότι έχουμε αρχή βρογχίτιδας :( και υγρό στο αυτί.
Ο πυρετός επειδή δεν ήταν υψηλός και συχνός, μάλλον δεν οφείλεται στη βρογχίτιδα και ευτυχώς που την προλάβαμε στην αρχή.
Η αγωγή:
-αντιβίωση Augmentin (400+57)mg 3,5 ml κάθε 12ωρο
- εισπνοές Aerolin και Flixotide 3 φορές την ημέρα
- Διάλυμα otrisalin για τη μύτη

Περαστικά σου μωράκι....

Κυριακή με τα ξαδέρφια

Την προηγούμενη Δευτέρα, ο Γιώργος με την Άννα είχαν πάει να επισκεφτούν τη γιαγιά, τον παπου και τα ξαδερφάκια στη Λαμία. Οπως κάθε φορά, η στιγμή του αποχωρισμού ήταν δραματική. Η Άννα κατσουφιάζει και μελαγχολεί. Στη θέα αυτή, ο θείος της (αδερφός του άντρα μου) της υποσχέθηκε ότι αν δεν έχουν κλείσει το δρόμο οι αγροτες, θα προσπαθήσουν να έρθουν σπίτι μας την Κυριακή!!

Η Αννα από τότε ρώταγε συνεχώς αν οι αγρότες είναι ακόμα στα τλακτέλ και γιατί κλείνουν τους δρόμους (τί να απαντήσεις σε ένα 3 χρονο;; ότι είναι αγράμματοι άνθρωποι που χειραγωγούνται από τους εγατοπατέρες;; ότι είναι κάτι που γίνεται κάθε χρόνο κατ' έθιμο;; ότι ο δείκτης τιμών των αγροτικών προϊόντων όλο και πέφτει στο χρηματιστήριο;; ότι δεν υπάρχει αγροτική πολιτική;;  ) 

Η Κυριακή ήρθε και παρόλο που οι αγλότες παρέμειναν ανυποχώρητοι, ο θείος αψήφισε την ταλαιπωρία, φόρτωσε την 7μελή οικογένειά του, γλυκά και δώρα στο αυτοκίνητο και πρωί-πρωί κατεύθασαν!! Εννοείται ότι τους περιμέναμε από την προηγούμενη! η Άννα ρώταγε πότε θα ξημερώσει, πότε είναι το αυριο, γιαί κάθε μέρα λέμε σήμερα κτλ...

Περάσαμε πολύ ωραία, παίξαμε (μικροι- μεγάλοι), τα είπαμε, φάγαμε, και όταν ήρθε η ώρα να φύγουνε, μελαγχολήσαμε ξανά! ανανεώσαμε το ραντεβού και όλα μια χαρά!!

Να και μερικές φωτογραίφες από αυτή τη μέρα

Να μας ζήσει!!

Ο ανηψιός!! Γεννήθηκε σήμερα 00.05!!
Στο χτεσινό τηλεφώνημα η μαμά του μου είχε πει ότι παρόλο που την είδε η μαία, το μωρό ήταν ψηλά!! Πήγε χτες στις 22.00 στο μαιευτήριο και μέσα σε 2 ωρίτσες ο κούκλος μας είχε έρθει στον κόσμο μας!!
Να΄σαι καλά αδερφή, πάντα όλα στη ζωή σου να σου ερχονται έτσι ευκολα, όπως αυτός ο τοκετός. Με το καλό το μεγάλωμα του  μπέμπη μας και με το καλό να γυρίσετε σπίτι σας!!

Αχ.. συγκινήθηκα!! και σε σας εγκυούλες φιλενάδες, με έναν πόνο και με έναν γρήγορο τοκετό όπως της Βαγγελιώς!!

Α!! κερνάω, τρουφάκια, για τον κούκλο τον ανηψιό!! κοπιάστε!!

ΥΓ: Η Βαγγελιώ είναι η αδερφή του άντρα μου (μετά από το σχόλιο της Μαρίζας σκέφτηκα να κάνω αυτή τη διευκρίνηση)

Πλύσιμο πιάτων

Αχ η προσωποποίηση της νεροσπατάλης... βλέπω τη Greenpeace να κρεμάνε πανώ στο μπαλκόνι μας και να μας βάφουν με σπρέυ 

" Α μαμά, όσο το πλένεις, όλο θελει να το πλύνεις. Εγω το πήρα αυτό (;;) για να το πλένεις εσύ, να το πλένω και εγώ"
"Α, και μαμά, θέλεις να παίξουμε το βράδυ buzz;; αλλά δεν πειράζει που χάνεις.. στην επόμενη επιστροφή (;;) θα χάσω και εγώ και ο μπαμπάς"

Φωτογραφία δεν έχω, αλλα την έχω να στίβει χυμό.

Πλέον μπορεί να τον στίβει μόνη της. Αλλα δεν κόβει ακόμα τα πορτοκάλια.
Παίρνει τα κομμένα πορτοκάλια, τα στίβει (όλο και κάτι μένει μέσα) και όταν τα τελειώσει, με το μαχαίρι "σουρώνει" ό,τι εχει μείνει στη σχάρα του αποχυμωτή
Το βάζει σε ποτήρι και το πίνει γρήγορα για να μην "φύγουν" οι βιταμίνες
Μόλις τελειώσει το χυμό, ρωτάει "τις πρόλαβα;; "

Ατυχηματάκι

Αχ.. το ζήσαμε και αυτό...
Την Παρασκευή 8 Ιανουαρίου είχαμε πάει με το Αννάκι στο ΙΚΕΑ. Επαιζε με μια φίλη της στον παιδότοπο του εστιατορίου στον 1ο όροφο, και εγω συζητούσα με μια δικιά μου φιλη. Ξαφνικά τη βλέπω να κλαίει και θορυβούμαι (δεν κλαίει συχνά όταν χτυπάει). Η φίλη μου τρέχει κοντά και εγω ακολουθώ ψύχραιμη. Η φίλη μου μου λέει "έχει αίματα" και εγω παγώνω... αρχίζουν τα χέρια μου να τρέμουν. Το αίμα τρέχει από το κεφάλι της, από την αριστερή πλευρά μέσα από τα μαλλιά. Η μπλούζα και το φανελάκι της αρχίζουν και ποτίζουν με αίμα.. εγω ανησυχώ υπερβολικά και ζητάω από μια υπάλληλο να μας πάει στο Α' βοηθειών. Την παρακαλώ να μην δείχνει την ανησυχία της γιατί η Αννα δεν είχε εικόνα, παρα μόνο ότι πόναγε. Σε όλη τη διαδρομή έκλαιγε ... το μωράκι μου. Εγω της μίλαγα ήρεμα και της έλεγα ότι πρέπει να τη δει ο γιατρός.
Στο Α'βοηθειών, καλέσαν ασθενοφόρο για να πάμε στο ΕΚΑΒ στο αεροδρόμιο. Ευτυχώς το αίμα είχε σταματήσει. Φτάνοντας εκεί, την παρέλαβε ένας πολύ γλυκός γιατρός που την κράταγε όλο αγκαλιά. Της έκανε ράμματα :( Εγω δεν έμεινα σε όλη τη διάρκεια δίπλα της γιατί είχα τάσεις λιποθυμίας, και δεν έπρεπε με τίποτα να τα χάσω... Οταν μου μίλαγε, πήγαινα δίπλα της κατευθείαν. Είχε σταματήσει να κλαίει, μονο που φώναζε "ααα!!πονάω!!" και μου ράγιζε την καρδιά..
Μόλις τελειώσαμε (μου φάνηκε αιώνας) μου είπαν ότι είναι πολύ παλικάρι και τους βοήθησε πολύ που στεκόταν ακίνητη.
Πήγαμε πίσω στο ΙΚΕΑ και μας κεράσαν παγωτό.. τα είχαμε σχεδόν ξεχάσει όλα....
Στη συνέχεια το πρόγραμμα ήταν να συνεχίσουμε με την παρέα για μια ακόμα συνάντηση που η Αννα περίμενε πώς και πώς. Τη ρώτησα πολλές φορές αν θέλει να το αναβάλουμε και να πάμε σπίτι και αρνιόταν. Δεν ήθελα να την προκαταβάλλω αρνητικά και συνεχίσαμε το πρόγραμμά μας. Η όρεξή της ήταν πολύ καλή, το ίδιο και η διάθεσή της.
Ο παιδίατρος που του τηλεφωνησα μου είπε να μην πάρει αντιβίωση παρόλο που έτσι  μου είχαν πει στο ΕΚΑΒ.
Προς το τέλος της μέρας με ρώτησε να της αφηγηθώ τι έγινε, αλλα είδα ότι τα επίμαχα σημεία δεν ήθελε ακόμα να τα συζητήσουμε.
Την επόμενη μέρα, ξαναπεράσαμε από το σημείο για να πάμε στο αεροδρομιο. Τη ρώτησα αν θέλει να ξαναπάμε στο ΙΚΕΑ όταν έρθουμε Αθήνα και μου είπε "ναι". Τη ρώτησα αν θέλει να πάμε με την παρέα που είχαμε πάει και μου είπε, "Ναι, μόνο που να περιμένουμε να μεγαλώσει λίγο η .... γιατί είναι μικρή και με χτυπάχει και με σπρώχνει, χωρίς να το καταλαβαίνει". ...

Οταν ήρθαμε στο νησάκι μας, αφηγηθηκαμε την περιπέτειά μας στον μπαμπά, που δεν είχε ενημερωθεί μέχρι εκείνη τη στιγμή. Ηταν πολύ πιο ψύχραιμος και με βοήθησε να δω τα πράγματα με άλλο μάτι.. Πέρασε και το πρώτο 24ωρο και όλα μια χαρά.


Να πάει και να μην ξανάρθει αυτή η μέρα

Παρόλαυτά, είμαστε καλά (όλοι) και σας στέλνουμε  τα φιλιά μας!!

Μήλα, ζάχαρη, κανέλα!

"Μήλα, ζάχαρη, κανέλα!" στο Θέατρο Φούρνος

Την παραμονή των Φώτων η Άννα ήθελε να προσκαλέσει στο σπίτι μας, μια φίλη της γιαγιάς της, η κα Κόννυ. Η γιαγιά της είπε ότι δεν μπορεί να έρθει τόσο πρωί, μια και χτες είχε πάει στο θέατρο και θα είναι κουρασμένη. η Άννα απάντησε με παράπονο "εγω δεν έχω πάει ποτέ στο θέατρο" ... και σαν να είχε δίκιο. Εχει πάει μόνο μια φορα πέρισυ, που τη θυμαται πολύ αποσπασματικά μια και ήταν πολύ μικρή. Τότε είχαμε πάει στο "ένας καινουργιος θαυμαστός κόσμος" και της άρεσε πολύ.

Φετος, αφού το ψάξαμε αρκετά, μας είπαν ότι η πιο ωραία παράσταση μεταξύ αλλων αξιόλογων είναι το "Μήλα, ζάχαρη, κανέλα" στο θέατρο Φούρνος.

Πήγαμε, και περάσαμε τέλεια!! της Αννας της άρεσε παρα πολύ, εμένα ακόμα περισσότερο!! Σε πολλά σημεία γέλασα τόσο με τις ατάκες των ηθοποιων όσο και με τον αυθορμητισμό των παιδιών

Πολύ όμορφη ιστορία, πολύ γλυκό και απλό σκηνικό, χωρίς εφέ και έντονους θορύβους. Η παράσταση ήταν διαδραστική και τα παιδιά συμμετείχαν σε όλη τη διάρκειά της. Οι δύο γλυκύτατες ηθοποιοί (Ευγενία Μαραγκού και Ματίνα Δημητροπούλου) που ξέραν πολύ καλά το παιδικό θέατρο, μια και έδειχναν ιδιαίτερη αγάπη και κυρίως σεβασμό για τα παιδιά. Τα παιδιά απο τον ενθουσιασμό τους, σε αρκετά σημεία φώναζαν και σηκώνονταν στη σκηνή.. πολύ ευγενικά τα κατέβαζαν, τους χαμογελούσαν και δεν ακούστηκε ούτε ένα "σσστ"
Στο τέλος της παράστασης, μας μοιράσαν μηλόπιτα που έφτιαξε η γιαγιά, τη συνταγή της για να τη φτιάξουμε και εμείς σπίτι και στα παιδιά μπαλλόνια!!
Φυγαμε κατενθουσιασμένες!! πάντα τέτοια!!