Γεννήσαμε!

Γράφοντας την προηγούμενη ιστορία τοκετού μου δεν πίστευα ότι μετά από δύο χρόνια θα γράφω έχω ακόμα μια εμπειρία να γράψω και ένα ακόμα μωρό στην αγκαλιά μου και στην καρδιά μου

Δευτέρα βράδυ είδα κάτι σαν βλέννα που έμοιαζε με το τραχηλικό πώμα που μου είχαν περιγράψει άλλες φίλες μου αλλά εγώ δεν είχα ξαναδει.

Το πρωί της Τρίτης είχα ραντεβού με τη μικροβιολόγο, πήγα και γύρισα σπίτι. Κατά τις 11.00 ένιωσα νερά να τρέχουν στα πόδια μου και να βρέχεται το φουστάνι μου … Παίρνω τη μαία τηλέφωνο και επειδή είχε να με δει 1 βδομάδα και δεν ήξερε ακριβώς που βρίσκεται το μωρό, μου λέει να έρθει να με δει και ότι θα’ ναι εδώ σε μια ώρα, μέχρι τότε να ξαπλώσω. Ενημέρωσα τον σύζυγο και τη μαμά μου η οποία ήρθε για βοήθεια (να ετοιμάσει λίγο το σπίτι) και συμπαράσταση.

Σε λιγότερο από ώρα ήταν εδώ η μαία, παρόλο που ερχόταν η Μέρκελ και οι δρόμοι θα’ ταν κλειστοί, δεν αντιμετώπισε κανένα πρόβλημα. Με εξέτασε, άκουσε το μωρό, και μου είπε ότι ο τράχηλος είναι ακόμα χοντρός και το μωρό ψηλά. Μου έκανε μασάζ για να μαλακώσει, διαστολή 3.  Ηθελε οπωσδήποτε να μπει το μωρό εντός λεκάνης να κλείσει με το κεφάλι του τον τράχηλο ώστε να είναι ελεγχόμενο. Μου είπε να πάω για περπάτημα για καμιά ωρίτσα για να μπει καλά στη λεκάνη και να συντονιστούν οι πόνοι. Εγώ ανησυχούσα λίγο που δεν είχα πόνους αλλά η Ευαγγελία (η μαία) ήταν πολύ καθησυχαστική ότι θα έρθουν άμεσα. Είπε στη μαμά μου να πάρει τα λεξοτανίλ της (της έκανε πλάκα) και ότι θα πήγαινε μια βόλτα και θα ξαναρχόταν σε λίγο.

Ο άντρας μου ήρθε κατά τη 1 και είχα αρχίσει να έχω λίγους πόνους, καλά συντονισμένους ανά 2-3 λεπτο. Αποφάσισα να μην πάω για περπάτημα και να κάνω βόλτες στο σπίτι και στις σκάλες. Ήρθε και η δεύτερη μαία, διαστολή είχα 3 με 4 και το μωρό είναι στο -2.. Τηλεφωνήθηκαν μεταξύ τους και άκουσα τη Μαίρη να λέει, ότι είναι ακόμα ψηλά το μωρό αλλά  το βλέπει αποφασισμένο και προβλέπει γρήγορη εξέλιξη και σε καμιά ώρα μπορεί να έχουμε γεννήσει!! Εκείνη την ώρα ενθουσιάστηκα αλλά μου φαινόταν και περίεργο πώς μπορεί να γίνει αυτό… Πήρα τηλεφωνο τη φίλη μου κ γειτόνισσα  κ τησ είπα αν μπορει να παρει την Αννα από το σχολείο κ τακτοποιήηθηκε και αυτό.
Μετά από λίγο οι πόνοι γίναν πιο δυνατοί αλλά υποφερτοί και με ανακούφιζε η μπάλα και οι κυκλικές κινήσεις της λεκάνης.  Σε κάθε σύσπαση με οδηγούσε η μαία ώστε με την κατάλληλη στάση του σώματος να βοηθήσουμε το μωρό να κατέβει… και κατέβηκε πολύ γρήγορα.

Κατά τις 15.00 οι πόνοι έγιναν πολύ δυνατοί αλλά το μωρό ήταν πολύ κοντά και αυτό μου έδινε θάρρος. Ο άντρας μου μου έλεγε στ' αυτί μπραβο και πόσο καλά τα πάω,, τί ενθαρρυνση που παίρνεις από τον ανθρωπο σου τις δυσκολες στιγμες. Εγω του ελεγα ότι θελω να σταματησω κ εκεινος μου ελεγε ότι βλεπει το μωρό... Κάποια στιγμή στις εξωθήσεις άκουσα την Ευαγγελία να λέει «νατος ο μπέμπης βάλε το χέρι σου να πιάσεις τα μαλλάκια να δεις ότι είναι εδώ» Αυτό μου έδωσε πολύ θάρρος. Το μωρό ήταν έτοιμο να βγει. Τώρα ήθελε προσοχή, δεν έπρεπε να σπρώξω καθόλου για να μην τραυματιστω Την άκουσα να λέει «κοίτα πώς έρχεται, με το λώρο και τον αγκώνα μαζί!»  Περίμενα να μου πει η μαία να σπρώξω μια τελευταία φορά και τσουπ γλίστρησε το μωρό και μου το έβαλαν στην αγκαλιά μου. Τα δύσκολα είχαν περασει ήταν πλέον εδω μαζί μας!

Οταν τελειώσαν τα δύσκολα και αρχίσαν τα καλά

Ήταν κατασπρος από το αμνιακό υγρό, και ο πιο μικρός από τα παιδιά μας. Άνοιξε το ένα του μάτι και μας κοίταξε, μύριζε τόσο όμορφα, τέτοια πουδρίλα, μωρουδιλα... δε θα την ξεχάσω ποτέ. Η μαμά μου (που μένει από κάτω) λέει ότι έκλαψε δυνατά αλλά εγώ δεν το θυμάμαι. Αφού γνωριστήκαμε, ο Γιώργος έκοψε το λώρο και περιμέναμε να βγει ο πλακούντας. Ένα από τα πιο ωραία του να είσαι στο σπίτι σου είναι ότι όλα γίνονται αργά, με ρυθμούς που  μπορείς να ακολουθήσεις. Το μωρό έμεινε στην αγκαλιά μου όσο εγω ήθελα και μετά από ώρα μου το πήρε η μαία να το ζυγίσει, μετρήσει, σκουπίσει κτλ. Πριν το ζυγίσει ο άντρας μου λέει «3010» η μαία «2980» , εγω «2600» και τελικά ήταν 2980!!! Η Ευαγγελία το πέτυχε μέχρι γραμμαρίου  και ο Γιωργος έπεσε εξω 30 γρ

Μου είπαν να μην τον πλύνω για 3 μέρες να μείνει  με το αμνιακό υγρό γιατί του κάνει καλό.  Το αμνιακό υγρό πρέπει να μείνει πάνω στο μωρό γιατί είναι προστατευτικό, βακτηριοκτόνο και βοηθάει του μωρού τη θερμοκρασία να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα. Στον τοκετό στο σπίτι γίνεται να το αφήσεις με το αμνιακό υγρό που μοσχοβολάει πούδρα και απορροφάται από το δέρμα του μωρού πολύ γρήγορα. Στο μαιευτήριο "πρέπει" να βγάλουν το μωρό καθαρό - καθαρό στους συγγενείς, για ευνόητους λόγους,  και τα πλένουν.
Στην αρχή ήθελε να κοιμηθεί για να ξεκουραστεί από τον τοκετό αλλά εγω το είχα έγνοια να  φάει επειδή είναι λίγο μικρούλης μη χάσει πολύ βάρος και τον ξύπναγα.
Η Άννα ηρθε μετα από καμια ωρα, την εφερε η φίλη μου κ δεν πίστευε ότι είχαμε γεννησει, ελεγε "ετσι  μου το λέτε για να έρθω σπίτι"

Σήμερα 3^η μέρα έχε φάει πολύ καλύτερα και τον έχω στο παράθυρο να μην ανεβάσει ίκτερο

Θα συμπληρώνω κι άλλα όσο θυμάμαι ακόμα

Ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου για τις εγάρδιες ευχές σας για την οικογένειά μας και τα παιδιά

Φυσιολογικός ή φυσικός τοκετός;;

Σημείωση: Το παρακάτω κείμενο αποτελεί την δική μου προσωπική άποψη σχετικά με το τί συμβαίνει με τα μαιευτήρια και τους τοκετούς, μετά από πολύ ψάξιμο, διαβασμα και συλλογή πληροφοριών και εμπειριών. Δεν είμαι μαία, ούτε γιατρός για να έχω επιστημονική κατάρτιση επί του θέματος. Σαν επιστήμονας όμως (άλλης κατεύθυνσης)  μπορώ να αντιληφθώ πολλά πράγματα επί της φυσιολογίας του ανθρώπου,  και σαν μητέρα ακόμα περισσότερα. 

Στο τέλος της πρώτης μου εγκυμοσύνης είχα αρχίσει να ψάχνω πολύ για το πώς ήθελα να γεννήσω. Οι πρακτικές των μαιευτηρίων δε με ικανοποιούσαν αλλα δεν είχα και το κουράγιο να αλλάξω γιατρό. Εννιωθα μια ασφάλεια μαζί του. Ευτυχώς γνώρισα εγκαίρως τη κα Λαμπρινή Παλληκαρά, μαία από την Ευτοκία, που παρόλο που γέννησα σε μαιευτήριο, κατάφερε να εξασφαλίσει για μένα όσο γινόταν  κάποιες ανέσεις κατά τον τοκετό. Φυσικά, κάποιες άλλες διαδικασίες "ρουτίνας" δεν μπορεσα να αποφύγω...

Σε αυτήν την εγκυμοσύνη είμαι πιο ξεκάθαρη στο τί θέλω. Το σίγουρο είναι ότι όσο μπορώ να το επιλέξω, θα κρατηθώ μακρυά από τα μαιευτήρια.
και αυτό μετά από πολύ σκέψη για τα υπέρ και τα κατά, αλλα κυρίως μετά από μελέτη των εναλλακτικών που έχει μια μητέρα όταν πρόκειται να γεννήσει.


Τα μαιευτήρια παγκοσίως, αλλα κυρίως στην Ελλάδα, είναι πολύ φιλικά προς... το γιατρό. Πολλές από τις τεχνικές που χρησιμοποιούνται (και σε άλλες χώρες έχουν εγκαταλειφθεί) έχουν αποκλειστικό στόχο να ικανοποιήσουν την άνεση του γιατρού. Ακόμα και το ασυνήθιστα υψηλό ποσοστό καισαρικών, οφείλεται στην ανάγκη του γιατρού να προγραμματίζει, να ολοκληρώνει το έργο του γρήγορα και να δίνει μια πιο "επιστημονική" απάντηση σε αυτό που καλείται να κάνει. Πολλοί είναι και οι γιατροί που δεν ξέρουν να αντιμετωπίσουν "φυσικά" κάτι που θα τους συμβεί και ακολουθούν τη σίγουρη λύση της καισαρικής για "καλό και για κακό"

Μαιευτήρια και ρουτίνες

Με το που πατάς το πόδι σου ως επίτοκος στο μαιευτήριο, σε βάζουν σε αναπηρικό καροτσάκι... όσο και αν αυτό μπορεί να καταρρακώσει την ψυχολογία σου, είναι σου λέει "τακτική του μαιευτηρίου", πώς θα πάρει το φακελάκι του ο τραυματιοφορέας ντε;; αφού κάτσεις στο καροτσάκι λοιπόν, σε πάνε στο δωμάτιο  όπου θα σου πάρουν το ιστορικό και θα γίνει και ο "ευπρεπισμός"

Το EFM
Στο δωμάτιο των ωδινών, πρέπει να είσαι ξαπλωμένη σε ένα κρεβάτι, και καλωδιωμένη με το EFM (Electronic fetal monitoring).

Στα ελληνικά δεν ξέρω πώς λέγεται, πάντως είναι μια συσκευή υπέρηχου που καταγράφει την καρδιά του μωρού κατά τις συσπάσεις.
Είναι καλό για το μωρό;;
Η απάντηση αυτή διχάζει πολύ κόσμο. Εγκυρες μελέτες έχουν δείξει ότι η συσκευή αυτή δεν βοηθάει την επίτοκο και το μωρό, περισσότερο από ότι μια απλή συσκευή ελέγχου "χειρός"

Επίσης η δεύτερη αυτή μέθοδος, δεν απαιτεί καθήλωσει της εγκύου σε κρεβάτι, αλλά της επιτρέπει να κινείται και να διευκολύνει τον τοκετό της.
και γιατί δε χρησιμοποιούν στα μαιευτήρια τη δεύτερη επιλογή;;
Ο λόγος είναι απλός. Χρειάζεται περισσότερο προσωπικό. Με το EFM, όλες οι μαίες κάθονται σε ένα δωμάτιο με τις οθόνες μπροστά τους και έχουν εικόνα από όλες τις γυναίκες που βρίσκονται ταυτοχρονα σε τοκετό χωρίς να πρέπει να πηγαίνουν από δωμάτιο σε δωμάτιο.

Φυσικά πρέπι να σημειωθεί ότι αυτά τα μηχανήματα και ακόμα πιο εξελιγμένα, είναι απόλυτα απαραίτητα σε δύσκολους τοκετούς και ανά την ιστορία έχουν "σωσει" καταστάσεις. Αλλα στις "εύκολες" περιπτώσεις που είναι η πλειονότητα των τοκετών, μάλλον πρόβλημα δημιουργούν.

Οξυτοκίνη 
Οσο προχωράει ο τοκετός, στο μαιευτήριο σου βάζουν ορό. Στον πρώτο μου τοκετό ζήτησα αν γίνεται να μη βάλω καθόλου ορό και να έχω μόνο μια πεταλούδα ετοιμη στο χέρι μου ωστε αν χρειαστεί κάτι, να μην καθυστερούμε εκείνη την ώρα να μου βρούν φλεβα. Το δέχτηκαν!!! (εντυπωσιάστηκα)

Κατά τον τοκετό, το σώμα παράγει οξυτοκίνη που βοηθάει στις συσπάσεις της μήτρας. Στο φυσικό τοκετό, η ορμόνη αυτή παράγεται στην δόση και στο χρόνο που πρέπει.
Η ορμόνη αυτή, όταν χορηγείται ενδοφλέβια, προκαλεί πιο έντονες συσπάσεις στη μήτρα, πιο κοντά η μια στην άλλη και για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα. Το γεγονός αυτό κάνει τον τοκετό πολύ πιο επώδυνο, και το μωρό δείχνει να δυσφορεί.

Υπάρχουν φυσικές μέθοδοι για να αυξηθεί η ενδογενώς παραγόμενη οξυτοκίνη. Μια έμπειρη μαία μπορεί να δείξει στη μητέρα διάφορους τρόπους που μπορεί να γίνει αυτό κατά τη διάρκεια του τοκετού.


Επισιοτομή
Λίγο πριν βγει το κεφάλι, οι περισσότεροι γιατροί λόγω ρουτίνας, πραγματοποιούν τομή στο περίνεο, ωστε να διευκολυνθεί η έξοδος του μωρού.
Η τακτική αυτή έχει μείνει από τα χρόνια που οι γυναίκες οταν γεννούσαν ήταν ισχυρά ναρκωμένες και δεν μπορούσαν να αντιδράσουν στη φυσική διαδικασία. Οποτε χρειαζόταν χωρος για να χρησιμοποιηθούν οι "κουτάλες" και να βγάλουν το μωρό. 
Σήμερα, η στάση που γεννάει μια γυναίκα στο μαιευτήριο, είναι ξαπλωμένη με τα πόδια ανοιχτά, στο οπτικό πεδιο του γιατρού, κάνοντας ισορροπίσα στη γυναικολογική καρέκλα. Σε αυτήν την στάση και με τη βιασύνη που επικρατεί και πρέπει να βγει το μωρό το γρηγορότερο, δεν επιτρέπεται στο περίνεο να αποκτήσει την ελλαστικότητα που χρειάζεται και να τεντωθεί όσο πρέπει και υπάρχουν πολλές πιθανότητες να σκιστεί.
Υπάρχουν μέθοδοι προετοιμασίας του περίνεου, με ειδικά λάδια, τεχνικές μασάζ που βοηθούν την επίτοκο
Η σωστή στάση είναι αυτή που προφυλάσσει το περίνεο και γλιτώνει η μητερα τα ράμματα και το σκίσιμο

(συνεχίζεται)

Η γέννηση της Ερατούς

Βρηκα λίγο χρόνο και κατέγραψα την εμπειρία μου γιατί σε λίγο θα αρχίσω να ξεχνάω πάλι



Παρασκευή 4 Ιουνίου 2010

Η γέννηση της Ερατούς

Κατά τις 00.30 μέσα στον ύπνο μου αισθάνομαι κάτι ελαφρυά πονάκια. Σαν περιόδου που έρχονται και φεύγουν. Σκέφτομαι ότι μπορεί να έχει έρθει η ώρα, μέχρι τη 01:00 περίπου, κοιμάμαι και ξυπνάω, κοιμάμαι – ξυπνάω. Οι πόνοι σιγά-σιγά δυναμώνουν και σηκώνομαι από το κρεβάτι. Ο τοκετός είχε ξεκινήσει. Έκανα βόλτες στο στο σαλόνι, στην κουζίνα, έκατσα λίγο στη βεράντα μας κοιτώντας τη θάλασσα. Όλο σκεφτόμουν ότι η ώρα έχει φτάσει και το πρωί θα έχω αγκαλιά το μωρό μου. Χαμογελω σκεφτόμενη ότι περίμενε τα γενέθλια του μπαμπά της για να έρθει και εκείνη στον κόσμο την ίδια μέρα  Χάιδευα την κοιλιά μου και ένα παιχνιδάκι της Άννας που μου είχε δώσει, από αυτά τα μικρά που τα kinder που χωράνε σε μια χούφτα. Κατά τις 2 οι πόνοι είχαν γίνει ανά 7-10λεπτο. Παίρνω τηλέφωνο την Ευαγγελία (μαία) και μου λέει «Ωραία, σήμερα είναι η μέρα μας!! ξαναπάρε με όταν γίνουν 5 λεπτοί» Μπαίνω στην μπανιέρα, είχα δίπλα μου ένα κεράκι λεβάντα και με χαλάρωνε τόσο μα τόσο πολύ! Το ζεστό νερό ήταν πολύ ανακουφιστικό… Στις 2.30 οι πόνοι είχαν γίνει 3 λεπτοί και ξαναπαίρνω την Ευαγγελία που μου είπε ότι έχει ήδη ξεκινήσει και έρχεται. Συνέχισα τις βόλτες στο σπίτι. Κάποια στιγμή ξύπνησε η Άννα και σηκώθηκε. Με ρώτησε γιατί είχα κλείσει την πόρτα του δωματίου της και της είπα ότι επειδή είχε πολλά κουνουπια. Συμφώνησε ξαναξάπλωσε και δεν ξανασηκώθηκε παρά στις 7 το πρωί… (δεν έχει ξαναγίνει ποτέ αυτό). Ξαναβγήκα έξω και κοίταγα τη θάλασσα και τα ελάχιστα αυτοκίνητα στον παραλιακό δρόμο… οι πόνοι συντόμευαν και δυνάμωναν

Η Ευαγγελία ήρθε πολύ γρήγορα, στις 3.10. Η καγκελόπορτα ήταν κλειδωμένη και αναγκάστηκα να κατέβω σιγά-σιγά μέχρι έξω να τις ανοίξω. Περπάταγα-σταμάταγα-περπάταγα – σταμάταγα. Με τα πολλά ανεβήκαμε πάνω στο δωμάτιό μου. Με εξέτασε και μου είπε ότι πάμε πολύ καλά και η διαστολή είναι ήδη 7. Όμως το αμνιακό υγρό είναι πάρα πολύ και το μωρό εκτός λεκάνης. Θα πρέπει να σπάσουμε τα νερά για να κατέβει. Δεν κατάλαβα τίποτα, μόνο ζεστό υγρό να τρέχει. Ωραία μου λέει, τώρα έχει κατέβει πολύ χαμηλά το μωρό. Θα πρέπει σε κάθε συστολή να κάθεσαι σε βαθύ κάθισμα και να σπρώχνεις τον αέρα προς τα κάτω. Αυτό μου φάνηκε πολύ κουράστικό, και έκατσα λίγο στην τουαλέτα κάνοντας το ίδιο. Μετά από 2-3 συστολές ξαναπήγαμε στο δωμάτιό μας . Τώρα πιά κάθε πόνος είναι αφόρητος,, έχω ιδρώσει τόσο πολύ που είμαι σα βρεγμένη, όλα τα μαλλιά μου, η πλάτη μου όλα! της λέω ότι δεν αντέχω άλλο (εκείνη την ώρα ήθελα να μου κάνουν καισαρική με ολική νάρκωση ή ευθανασία ) και μου λέει ότι είμαστε πάρα πολύ κοντά. Μού είπε να κάτσω όπως με βολεύει. Το μωρό είχε κατέβει πάρα πολύ. Η ώρα ήταν 4 παρά 5. Μου λέει μέχρι τις 4 θα  ‘χουμε γεννήσει. Με 2 έντονα σπρωξίματα βγαίνει το κεφάλι και η Ευαγγελία το ξεμπλέκει από την περιέλιξη του λώρου. Πιάνω και εγώ το κεφάλι και πια το νιώθω ότι η μπέμπα μας είναι εδώ.. τα χέρια μου τρέμουν. Μου λένε τώρα να μην σπρώξω καθόλου, μου κάνουν μασάζ στο περίνεο με τα χέρια τους. Εγω κρατάω το κεφάλι του μωρού με τρεμάμενα χέρια. Βγαίνουν οι ώμοι με το χεράκι μαζί και γλυστρει όλο το σώμα.. Μου το βάζουν πάνω μου και εγω κλαίω δυνατά και συνέχεια. Τα δάκρυά μου τρέχουν ποτάμι και δεν μπορώ να δω καθαρά το θησαυρό μου. Είναι λίγο μπλε, ακούνητη και άπνοη. Της κάνουν μασάζ και γελάνε μεταξύ τους λέγοντάς μου να μου ζήσει. Την έχω αγκαλιά και τα χέρια μου τρέμουν. και τα πόδια μου τρέμουν, τρέμω ολόκληρη από συγκίνηση. Μου λένε να της φυσήξω το πρόσωπο και τότε πήρε την πρώτη της ανάσα, σα να έχει βγει από μακροβούτι και βάζει τα κλάμματα. Ανοίγει τα μάτια της και με κοιτάει στα μάτια, σταματάει να κλαίει και κοοιτιόμαστε. Μα πόση ευτυχία μπορεί να χωρέσει σε δύο τόσα δυο μικρά ματάκια..

Μετά από λίγο κόψαν το λώρο. Περιμέναμε αρκετή ώρα μέχρι να σταματήσει να πάλλεται και να πάρει το μωρό όλο το ομφαλοπλακουντιακό αίμα που είναι τόσο σημαντικό για την υγεία του. Ο πλακούντας, μου λένε, έχει ξεκολλήσει και περιμένουμε να βγει. Αν θυμάμαι καλά έκανε αρκετή ώρα. Με μια σύσπαση βγήκε.

Η μαμά μου μένει από κάτω και έχουμε εσωτερική σκάλα. Την πήρα τηλέφωνο και της λέω «Να μας ζήσει!!» και δεν πίστευε στα αυτιά της. Ήρθε πάνω με τις νυχτικιές χωρίς να μπορεί να αρθρώσει λέξη. Μόνο έκλαιγε και φίλαγε τα κορίτσια λέγοντας τους «Σας ευχαριστώ». ούτε οι γονείς μου είχαν ακούσει τίποτα...

Η μπεμπούλα θήλασε αμέσως για καμιά ώρα, μετά κοιμήθηκε. Η Αννα ξύπνησε το πρωί και ήρθε μέσα στο δωμάτιό μου. Μόλις είδε το μωρό γούρλωσε τα μάτια της. Το μωρό μας είναι;;; μου λέει … Πολύ όμορφη είναι.. και μετά ήθελε όλο να την αγκαλιάζει και να τη φιλάει.
Πήρα τηλέφωνο την άντρα μου που δε πρόλαβε να’ναι κοντά. Θα ερχόταν εκείνη τη μέρα το απόγευμα. Του έλεγα όλο το χρονικό και δε μιλούσε γιατί έκλαιγε.. ήταν πολύ ευτυχισμένος που μας άφησε 2 και θα μας βρει 3!!

 
Έτσι ήρθε στον κόσμο η Ερατώ μας. Τόσο απλά, τόσο ευλογημένα, χωρίς τυμπανοκρουσίες, ορούς, άγχη και παυσίπονα
 
Φωτογραφίες δεν έχω. Έχω μόνο βίντεο της εξοδου που δεν είναι δημοσιεύσιμο Σας ευχαριστώ για τις ευχές και ευχομαι και στις υπόλοιπες επιτοκούλες μας τα καλύτερα!!

ΥΓ: Δε θέλω να μπω στη διαδικασία να υπεραμυνθώ του φυσικού τοκετού. Οποια κοπέλα την ενδιαφέρει πραγματικά και το σκέφτεται ευχαρίστως να τη βοηθήσω όσο μπορώ, αλλα υπάρχουν πολύ πιο ειδικοί από μένα.
Επίσης να σας πω ότι όπως είπα και παρπάνω δεν έιναι για όλους τους ανθρώπους. Και δεν το λέω με κανένα ύφος. Απλώς κάποιοι νιώθουν ασφάλεια στο νοσοκομείο, κάποιοι όχι, απλώς επειδή στον τοκετό παίζει μεγάλο ρόλο να νιώθεις ασφάλεια πρέπει η μαμά να το'΄χει το νου της ότι πρέπει να'ναι ήρεμη και όχι φοβισμενη. αν πας να γεννήσεις και φοβάσαι, δεν είσαι σίγουρος κτλ μπορεί να μπλοκάρεις τη διαδικασία.
Εγω και μόνο στην ιδέα ότι θα πήγαινα στο μαιευτήριο και θα με βάζαν σε αναπηρικό καροτσάκι, θα μου κοτσάραν τον ορό και θα ζούσα μια αγωνία μην τυχόν μου βάλουν ναρκωση, μην το ένα μην το άλλο, ξενέρωνα και αγχωνόμουν πολύ με την ιδέα!!
Επίσης σπίτι γίνονται όλα με το ρυθμό το δικό σου. Δε σε βιάζει κανείς, όλοι μιλάνε χαμηλόφωνα, υπάρχει άλλο κλίμα (σύμφωνα με τις δικές μου εμπειρίες το λέω).

Ημουν μόνη μου, αλλά οι γονείς μου ήταν από κάτω. Αν χρειαζόταν κάτι (η Αννα) θα ερχόντουσαν να την πάρουν.
Αν χρειαζόμουν εγω κάτι (μου είχαν πει ότι ο μόνος παράγοντας που θα μας μεταφέρει είναι να μην προχωράει ο τοκετός που στην περίπτωσή μου επειδή ξέρουμε- απο πρότερη εμπειρία- ότι η μήτρα μου προχωράει μια χαρά είμαστε ακόμα πιο σίγουροι οτι δε θα συμβεί), θα μεταφερόμουν με τις μαίες

Εγω ενιωθα πολύ μεγάλη ασφάλεια με την Ευαγγελία, και με την επιλογή αυτή. Πιστεύω ότι ήταν το καλύτερο για μένα και το μωρό αλλα δεν μπορώ να σας το εξηγήσω ακριβώς. Και το αποτέλεσμα έδειξε ότι λειτούργησε το σώμα μου πολύ θετικά και σε άλλο περιβάλλον (αν δεν ένιωθα καλά) μπορεί να μπλόκαρε η διαδικασία γιατί είναι η φύση της τέτοια που εξαρτάται από το ψυχολογικό.

 Δεν νιωθω κανέναν ηρωισμό, έπρεπε να το ζήσετε απο κοντά να δείτε πόσο απλά είναι όλα, ενιωθα πολύ καλύτερα να'μαι μόνη μου γιατί οι γονείς μου αγχώνονται και τα χάνουν. Αφού οι μαίες δεν είχαν πρόβλημα να μην είναι άλλος μαζί, το προτίμησα.

ουφ.
Πάω να θηλάσω γιατί είναι 3η μέρα και μπορεί να μας ανέβει ίκτερος

Γέννησα!!

Σήμερα το πρωί στις 4.00 μια κούκλα 3550.
Τελικά περίμενε τα γενεθλια του μπαμπά της που ειναι σημερα
Γεννήθηκε πολύ ευκολα, μέσα σε 2-3 ώρες, σπίτι μας. Η Αννα κοιμόταν στο δίπλα δωματιο κ δεν καταλαβε τίποτα.
(πώς δε σηκωθηκε, που σηκωνεται καθε 1 ωρα;;;;;)
Εζησα την πιο συγκλονιστική εμπειρία της ζωής μου! Επιασα εγω το μωρό την ωρα που εβγαινε κ είδα στα ματια της από άπνοο πλάσμα να παίρνει στην αγκαλιά μου ζωή, αναπνοή, χρωμα! Με το που γεννήθηκε με κοίταξε στα μάτια!! τα δικά μου ειχαν τόσα δακρυα....
Είναι μια κούκλα κ μόλις γεννήθηκε θήλασε κανα 2ωρο κ τωρα κοιμαται...
Είμαι κ εγω πτωμα αλλα ο ενθουσιασμός με εχει αφήσει να κοιμηθώ μόνο 3 ωρες
η Αννα εχει ξετρελλαθει κ φυσικά δε φευγει από δίπλα μας. Ολο της λέει Τί θα τη μάθει
Είμαι ευτυχισμενη!

Φωτορεπορταζ δεν εχω :(
μόνο 1 φωτογραφία κ ενα αναλυτικότατο βίντεο που δεν ανεβαίνει με τίποτα σε μπλογκ :)
Το τραβηξε η μαία κ είναι ακατααλληλο :)


Ευχαριστω όλες για τις ευχες

Πρόγραμμα τοκετού

Γνωρίζοντας το τί περίπου ισχύει σήμερα στα μαιευτήρια, παίρνω την πρωτοβουλία να ζητήσω το καλύτερο για τη γέννηση του παιδιού μου.

(περισσότερα διαβάστε στο www.birthchoices.gr)

Ζητώ να:

Περιβάλλον τοκετού προσωπικές προτιμήσεις

• Να υπάρχει ατομική τουαλέτα και ντους στο δωμάτιο
• Να γεννήσω στο ίδιο δωμάτιο, χωρίς να με μετακινήσετε την ώρα της γέννας
• Να υπάρχει αρκετός χώρος ώστε να μπορώ να κινούμαι άνετα
• O φωτισμός να είναι χαμηλός για να μπορώ να χαλαρώνω
• Να επικρατεί ηρεμία στο δωμάτιο
• Να υπάρχει ζεστασιά όση χρειάζεται το νεογέννητο μωρό μου και εγώ για να αισθανόμαστε ευχάριστα
• Να μπορώ να ακούω τη μουσική που με χαλαρώνει (θα φέρω τα cd μου)
• Να φορώ δικά μου ρούχα
• Θα βοηθούσε πολύ να υπάρχει μπάλα τοκετού (θα φέρω τη δική μου)Να υπάρχουν μαξιλάρια
• Να υπάρχει γάντζος στο ταβάνι με πανί για να μπορώ να στηρίζομαι
• Θα ήθελα να βγάζουμε φωτογραφίες (χωρίς φλας) και να τραβάμε βίντεο ελεύθερα

Προετοιμασία για το τοκετό

• Δεν επιθυμώ ξύρισμα του εφηβαίο

• Δεν επιθυμώ να μου κάνετε κλύσμα
• Δεν επιθυμώ να μου εφαρμοστεί ενδοφλέβιος όρος για να έχω ελευθερία κινήσεων
• Δεν επιθυμώ ουροκαθετήρα

Παρακολούθηση εμβρύου

• Επιθυμώ διακοπτόμενη παρακολούθηση των παλμών του μωρού μου με φορητό ανιχνευτή εμβρυϊκών παλμών (DOPPLER)
• Eπιθυμώ συνεχή παρακολούθηση των παλμών του μωρού μου με εξωτερικό καρδιοτοκογράφο

Αντιμετώπιση πόνου / Ανακούφιση\

• Προτιμώ φυσικές μεθόδους ανακούφισης πόνου (ζεστές κομπρέσες, κινήσεις /στάσεις σώματος)

• Να επιλέξω εγω ποιά άτομα θα είναι μαζί μου κατά τον τοκετό.
• Επιθυμώ αυθόρμητη έναρξη του τοκετού μου
• Εφόσον εγώ και το μωρό μου είμαστε υγιείς, δεν θα ήθελα να συζητήσω για πρόκληση του τοκετού μου πριν την 42 εβδομάδα
• Αν ξεπεράσω τις 42 βδομάδες κύησης επιθυμώ να περιμένω την αυθόρμητη έναρξη του τοκετού εφόσον το μωρό μου είναι υγιές και ο πλακούντας διατηρείται σε καλή λειτουργική κατάσταση
• Αν πρέπει να γίνει πρόκληση ή επίσπευση του τοκετού μου, να ενημερωθώ για τους ακριβείς λόγους, και να γίνεται μόνο όταν υπάρχει απόλυτη ιατρική ένδειξη
• Προτιμώ φυσικές μεθόδους για την έναρξη ή την επίσπευση του τοκετού μου όπως περπάτημα, αλλαγή στάσης πριν γίνει χρήση ιατρικών μεθόδων και φαρμάκων

• Δεν επιθυμώ να μου γίνει τεχνητή ρήξη των εμβρυϊκών υμένων, εκτός και αν συντρέχει απόλυτη ιατρική ένδειξη

• Να μη μου χορηγείται ωκυτοκίνη, προσταγλαδίνες και οποιαδήποτε άλλη ορμόνη,παρά μόνο όταν υπάρχει απόλυτη ιατρική ένδειξη και αφού ενημερωθώ. 
• Αν η πρόκληση τοκετού αποτύχει, θα ήθελα να φύγω και να προσπαθήσουμε μερικές μέρες αργότερα (εκτός και αν έχω ριγμένο αμνιακό σάκο και εφόσον δεν διατρέχουμε κανένα κίνδυνο εγώ και το μωρό μου)

Πρώτο στάδιο τοκετού : 0ιαστολή τράχηλου

• Να ακολουθηθούν οι φυσικοί ρυθμοί του σώματος μου
• Να μπορώ να περπατώ ελευθέρα και να αλλάζω στάσεις όποτε το επιθυμώ
• Να κάνω ντους και να μπαίνω στη μπανιέρα / πισίνα για να χαλαρώσω όποτε θέλω
• Να πηγαίνω στην τουαλέτα μόνη μου
• Να μπορώ να τρώω ελαφριά και να πίνω υγρά όποτε το έχω ανάγκη
• Οι κολπικές εξετάσεις να περιοριστούν στο ελάχιστο και μόνο όταν είναι απολύτως απαραίτητο
• Να περιοριστεί η είσοδος του προσωπικού στο δωμάτιο μου μόνο στους απολύτως απαραίτητους (μαία, γιατρός, παιδίατρος )
• Να είμαι ελεύθερη να εκτονώσω τον πόνο μου όπως θέλω χωρίς να μου υποδεικνύει κανείς

Δεύτερο στάδιο τοκετού : Εξώθηση

• Θα ήθελα να αρχίσω τις εξωθήσεις όταν νιώσω την ανάγκη να το κάνω
• Να διαλέξω μόνη μου τη στάση που με βολεύει καλύτερα στο τοκετό μου
• Αν είναι δυνατόν να μπορώ να στηρίζομαι σε άτομα για να εξωθώ
• Να γεννήσω στην ειδική πισίνα / μπανιέρα
• Να μου δώσετε την ευκαιρία να πιάσω εγω και ο σύζυγός μου το μωρό μας μόλις βγει
• Προτιμώ να μη μου γίνει περινεοτομη εκτός και αν είναι απολύτως απαραίτητο
• Να αποφευχθεί η βεντούζα ή ο εμβρυουλκός εκτός κ αν υπάρχει απόλυτος ιατρικός λόγος και αφού έχει εξαντληθεί κάθε άλλη προσέγγιση
• Μόλις γεννηθεί το μωρό μου να το βάλετε το πάνω στη κοιλιά μου

Αμέσως μετά το τοκετό

• Ο ομφάλιος λώρος να κοπεί μόνο όταν σταματήσει να πάλλεται
• Ο ομφάλιος λώρος να κοπεί από τον σύζυγο μου
• Να έχω στην αγκαλιά μου το μωρό και να το θηλάζω όταν θα το εξετάζετε
• Μόλις γεννηθεί το μωρό να του επιτρέψουμε να συρθεί πάνω μου για να φτάσει στην θηλή (αντανακλαστικό του θηλασμού) όσο χρόνο και αν χρειαστεί
• Να θηλάσω το μωρό μου το πολύ μέσα σε μια ώρα από το τοκετό μου

Τρίτο στάδιο τοκετού : έξοδος πλακούντα

• Να γίνει αυτόματη έξοδος του πλακούντα χωρίς να μου χορηγήσετε ωκυτοκίνη
• Θα ήθελα να μου δείξετε τον πλακούντα μόλις βγει
• Θα με βοηθούσε πολύ να έχω το μωρό μου στην αγκαλιά κατά την έξοδο του πλακούντα και κατά τον έλεγχο και την επιδιόρθωση των ιστών μου στο περίνεο
• Να μη μου γίνουν ράμματα αν το σκίσιμο μου είναι μικρό
• Να μη μου βάλετε καθετήρα στην ουρήθρα, θα προσπαθήσω να ουρήσω μόνη μου

Φροντίδα νεογνού

• Σκουπίστε απαλά το μωρό μου με μια πετσέτα δίνοντας του έτσι και απτικά ερεθίσματα για να αναπνεύσει
• Παρακαλώ να μη χρησιμοποιηθεί ρινογαστρικός καθετήρας για τον καθαρισμό των αεροφόρων οδών του μωρού μου εκτός και αν είναι απολύτως απαραίτητο
• Να καθυστερήσετε τουλάχιστον ένα 24ωρο το μπάνιο του μωρού γιατί το σμήγμα είναι χρήσιμο να παραμείνει και να απορροφηθεί απ’ το δέρμα του
• Θα ήθελα να κάνω εγώ ή ο σύζυγος μου το πρώτο μπάνιο του μωρού μας
• Να έχουμε τον προσωπικό μας παιδίατρο
• Να μη βάλετε σταγόνες νιτρικού αργύρου ή αντιβίωσης στα μάτια του μωρού μου
• Να μη γίνει ένεση βιταμίνης Κ
• Να μη γίνει λήψη αίματος για έλεγχο μεταβολισμού - Guthrie test και αν κριθείαπαραίτητο να  πραγματοποιηθεί μετά από την πρώτη βδομάδα
• Θα το θηλάσω αποκλειστικά, για το λόγο αυτό μη του δώσετε ξένο γάλα ή παιδικό χαμομήλι
• Μη του δώσετε πιπίλα
• Κάθε φορά που κλαίει θα ήθελα να μου το φέρνετε για να το θηλάσω
• Θα ήθελα ένα σύμβουλο θηλασμού για να ενημερωθώ σωστά στα θέματα του θηλασμού
• Θα κάνω rooming – in

Τα παραπάνω αφορούν τα δικαίωματά μας και όχι "παραξενιές"
Δε μένει να τα διεκδικήσουμε και να το ψάξουμε όπως θα "το ψάχναμε" αν ήταν για να αγοράσουμε ένα καινούργιο κινητό τηλέφωνο

Η ΓΕΝΝΗΣΗ

Ήθελα να ενημερώσω όλους τους φίλους μας ότι γεννήσαμε!! Την Πέμπτη 1η Ιουνίου στις 12.00 ήρθε στον κόσμο ο άγγελός μας 3600 και 55(!)cm. Θα σας αφηγηθώ λεπτομερώς την εμπειρία μου
Κατά της 00.15 ξημερώματα Πέμπτης ένιωσα τον πρώτο πόνο, δεν ήμουν σίγουρη αν ήταν αυτό που τόσες μέρες περίμενα… στις 02.00 εγώ είχα πια σιγουρευτεί πήρα το γιατρό μου και μου είπε να περιμένω και να προσπαθήσω να κοιμηθώ, και αν δεν μπορέσω να τον ξαναπάρω σε 1 ώρα. Φυσικά δεν μπόρεσα να κοιμηθώ, τον ξαναπήρα και μου λέει, «ωραία, σήμερα θα γεννήσουμε!!» Του είπα ότι δε θέλω να πάω ακόμα στο μαιευτήριο και θέλω να περάσω τις πρώτες ώρες του τοκετού σπίτι μου. Μου είπε εντάξει εγώ σηκώθηκα, έκανα μπάνιο, καλλωπίστικα, μάζεψα κάτι τελευταία πραγματάκια για τη βαλίτσα, έφτιαξα κάτι στο Γιώργο να φάει ο οποίος κοιμόταν και δεν τον είχα ξυπνήσει επειδή ήξερα τι θα επακολουθήσει. Κατά τις 5.30 ξεκινήσαμε για το μαιευτήριο. Είχα συστολές περίπου κάθε 6-8 λεπτά αλλά ο πόνος αρκετά ανεκτός. Ο Γιώργος τραγούδαγε στο δρόμο «πάμε μαιευτήριο να φέρουμε τη μπέμπα» και εγώ γέλαγα και πόναγα ταυτόχρονα.

Στο μαιευτήριο με παρέλαβε η προϊσταμένη και μετά κάποιες τυπικές διαδικασίες (ας μη σχολιάσω) πήγα στην αίθουσα συστολών. Σε λίγο ήρθε και ο Γιώργος με τη ρόμπα του χειρουργείου. Οι πόνοι είχαν αρχίσει και γίνονταν πολλοί δυνατοί. Ο γιατρός μου έκανε ρήξη ωοθυλακίου και οι πόνοι φτάσανε στο αποκορύφωμα, και κάθε 3-4 λεπτά υπέφερα. Τους ζήτησα να κλείσουν πόρτες και φώτα για να μπορέσω να νιώσω μόνη μου. Όταν ένιωθα συστολή έκλεινα τα μάτια μου και έφερνα στο μυαλό μου το μωρό ότι κατεβαίνει και ότι κάθε πόνος με φέρνει πιο κοντά στην στιγμή που τόσο περίμενα, 9 μήνες τώρα. Αυτό με βοήθησε πολύ να αυτοσυγκεντρώνομαι και να μην πονάω τόσο. Η μαία με είχε βάλει στο πλάι και είχα βγάλει τη ζώνη που ακούς την καρδιά του μωρού και κάθε τόσο έμπαιναν στο δωμάτιο γιατί δεν ακούγαν το μωρό. Η μαία μου κράταγε με το χέρι της τον αισθητήρα αυτόν και μπορούσα λίγο να γυρνάω άνετα χωρίς τη ζώνη, να σηκώνομαι λίγο από το κρεβάτι, να κάνω καμια βόλτα, χωρίς να πρέπει να είμαι ανάσκελα συνέχεια…. Σε κάποια στιγμή οι πόνοι έγιναν ανυπόφοροι στη μέση-πλάτη…, ο Γιώργος μου έπιανε το χέρι και μου έδινε κουράγιο, μου έκανε μασάζ στη μέση, με χαιδευε και μου συμπαραστεκόταν πολύ.. σε πολύ λίγο χρόνο μου είπε ο γιατρός ότι η διαστολή είναι πλήρης και μέσα σε μία ώρα έχουμε γεννήσει.

Οι πόνοι πολύ έντονοι αλλά και η ανυπομονησία ακόμα μεγαλύτερη! Το μωράκι είχε φτάσει πολύ χαμηλά και ήθελα να σπρώχνω, μου δείξαν πώς και όλοι μαζί με ενθάρρυναν, ο Γιώργος πάρα πολύ. Με μετέφεραν σε μία άλλη αίθουσα. Κατά τη μεταφορά η Λαμπρινή (η μαία) μου εκλεινε τα μάτια για να μη χάσω την αυτοσυγκέντρωσή μου. Στην καινούργια αίθουσα έμεινα περίπου ένα τέταρτο (εγώ νόμιζα ότι ήμουν εκεί 1 βδομάδα). Μετά την τελευταία εξώθηση ενιωσα μια μεγάλη ανακούφιση και το σώμα μου να πλημμυρίζει με χαρά, ρίγος και συγκίνηση. Είχα το κοριτσάκι μου στην αγκαλιά μου. Το αγγελούδι μου που τόσο λεπτομερώς είχα ονειρευτεί! Μα ήταν πολύ πιο όμορφη και από τα όνειρά μου. Την κράταγα αγκαλιά και έκλαιγα, για πολύ ωρα, το ίδιο και εκείνη, και ο Γιώργος φυσικά!

Μετά την πήραν να την καθαρίσουν, εμείς δεν την αφήναμε από τα μάτια μας και μας τη φέρανε πλυμένη. Ένιωθα ότι είχα όλο το χρυσάφι του κόσμου στα χέρια μου. Εκείνη την ώρα μου κάνανε τα ράμματα και πόναγα λιγάκι. Παραπονέθηκα στη μαία αλλά μου είπε «κρίμα δεν είναι να σου κάνω τώρα αναισθησία για 2 ράμματα?» δεν ήταν 2 αλλά δεν με πείραζε.. αφού ολοκληρώθηκε αυτή η διαδικασία, με βγάλανε να δω τους γονείς μου, τη γιαγιά μου και την κολλητή μου που περίμεναν απέξω. Συγκινήθηκα πολύ που τους είδα. Το μωρό το είχαν δει και μου είπαν και εκείνοι αυτό που είχα δει και από μόνη μου ότι είναι το πιο όμορφο του κόσμου!

Μετά η μαία είπε αν θέλω να θηλάσω το μωρό και ξαναπήγαμε οι 3 μας στο δωμάτιο ωδινών. Η μπέμπα είχε ανοίξει τα μάτια της και κοίταγε και της συστηθήκαμε με το Γιώργο. Ήταν η πρώτη φορά που ήμασταν η οικογένεια μας μαζί. Ήρθε και η μαία για να μου δείξει πώς να τη θηλάσω και προσπαθήσαμε λιγάκι, όχι με μεγάλη επιτυχία. Στην ανάνηψη έκατσα ένα δεκάλεπτο και μετά με πήγαν στο δωμάτιο. Το μωρό μου το έφερναν πολύ συχνά γιατί είχα ζητήσει αποκλειστικά μητρικό θηλασμό. Υπήρχαν μέρες (νύχτες πιο πολύ) που μου την έφερναν κάθε ώρα… παρά την κούραση χαιρόμουν πολύ να τη βλέπω και να την κάνω να μην κλαίει. Τώρα έχω πάρει το «κολάι». Είναι πολύ ήσυχη και τρώει αρκετά καλά. Της έχω πει για όλους και σχεδόν όλα όσα ξέρω. Τα πιο πολλά τα έχω κάνει και τραγούδι, άλλα παραμύθι..! είναι πολύ ωραία να έχεις μωρό
Μπέμπα μου, μου έδωσες να καταλάβω τι σημαίνει ευτυχία και ότι σε ένα σου βλέμμα όλα τα άλλα είναι μηδαμινά. Σε ευχαριστούμε για τα πρωτόγνωρα αυτά μοναδικά συναισθήματα. Θα σε φροντίζουμε και θα σε αγαπάμε για όλη μας τη ζωή